Konuşma…
Bırak gece anlatsın bizi.
Bazı aşklar bitti sanılır…
Meğer sadece sessizleşirmiş.

Bir mevsimdin, geçer dediler,
Ömrüm oldu, haberin olmadı.
Ben seni beklerken zaman yaşlandı,
Takvimler bile adını unutamadı.

Ne kadar sustuysam o kadar çoğaldın,
Her yalnızlığım biraz sen koktu.
Giden sendin belki ama,
İçimde kalan yine sen oldun.

Yüzüm gülüyor sanıyorlar,
Kimse geceyi görmüyor.
Kalbimde kırık bir pencere var,
Rüzgârın hâlâ senden esiyor.

Kül olsa da yanıyor içimde,
Sönmedi senden kalan ateş.
Bir ömür seni unutmak için,
Bir ömür daha gerek.

Ne senden vazgeçebildim,
Ne de kendime dönebildim.
Ben aşkı sende değil…
Senden sonra kaybettim.

Kayan yıldızlar kadar kısa,
Bir “biz” geçti gökyüzümden.
Şimdi bütün dileklerim,
Sensizliğe çıkıyor yeniden.

Bir şehir yıkıldı içimde,
Sokaklarında sesin kaldı.
Ben evimi kalbine kurmuştum,
Sen hiç oturmadan çıktın.

Belki başka eller tutarsın,
Belki bana hiç dönmezsin.
Ama bil ki bazı insanlar,
Gitse bile eksilmezmiş.

Ben bunu senden öğrendim…
Sevmek bazen kavuşmak değilmiş.
Bazı hikâyeler mutlu bitmez,
Yine de ömür boyu yaşarmış.

Kül olsa da yanıyor içimde,
Adın her nefeste yeniden doğuyor.
Gözlerim kapansa bile,
Hayalin uykumu bölüyor.

Eğer bir gün beni sorarlarsa,
“Sevdi…” desinler sadece.
Çünkü bazı insanlar ölmez,
Bir şarkının içinde yaşamaya devam eder.

Bir gün bu şarkıyı biri dinler…
Ve “beni anlatıyor” derse…
Bil ki yalnız ben değilmişim.