‘Aç mısın’ dediklerinde hep ‘tokum’ diyen,
Lokmasını bölüşüp yiyen,
Tabağın dibini ekmekle silen,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Sevdasını sessizce diyen,
Yavruyu, yuvayı kutsalı bilen,
Güneş ülkesine düşler süren,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Yorgunluğu yolda yenen,
Candan ziyade canan diyen,
Ayrılığı ölümden zor bilen,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Demli çayla yorgunluk atan,
Umudunu hülyasına azık yapan,
Doğruluğa adeta tapan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Yamalı cebinde kalemi duran,
Kurda kuşa yuva kuran,
Kem sözü tebessümle savan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Yağmur damlalarında mutluluğun şarkısını duyan,
Gücü yetmese de zalime karşı duran,
Siyah gecelerde beyaz hayaller kuran,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Koğuş yataklarında hülyalara dalan,
Bir selamı servet sayan,
Karanlık geceye bir kibrit çakan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Ekmek kavgasıyla çelikleşmiş bileğimizle,
Aşktan bitap düşen yüreğimizle,
Feleğin çarkına çomak sokan,
Mahcup çocuklarıyız biz, arsız zamanın!

Temmuz/ 2026