SUÇLU HANGİMİZ?

Yıkılan köprülerin altından sular aktı,
Geriye gurur kaldı, sevgi çoktan tükendi.
Herkes kendi suçunu bir başkasına attı,
Bu anlamsız savaşta hep nefisler bilendi.

"Hep ben haklıyım" deyip, hep karşıyı suçladık,
Bir kez dönüp bakmadık ömrün nefeslerine.
Küçük hatalar için dost kapısı taşladık,
Uymadık yürekteki o vicdan seslerine.

Sözlerimiz yaralar, açar derin bir kuyu,
Söylemeden düşünmek bize çok uzak kaldı.
Yitirdik zamanla biz o en güzel huyu,
Dünya bizi kandırıp, sahte düşlere saldı.

Gururun zırhı ağır, bükülmez o dizimiz,
Özür dilemek bile zorumuza gidiyor.
Mazide darmadağın kaldı ayak izimiz,
Herkes suçlu ararken, ömür veda ediyor.

Kırılan her gönülde bir sızımız kalmıştır,
Affetmeyi unuttuk, öfkeye sarılarak.
Sevgiyle çarpan kalbi nefret ele almıştır,
Yürüyoruz yollarda, dostlardan kırılarak.

Durup düşünme vakti, yolun sonu görünür,
Suçlu hangimiz diye sorma artık kendine.
İnsan kendi suçunu kabullenirse yürür,
Dönmek gerekir elbet o sevgi eksenine.

Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU / TAŞKÖPRÜ
30.06.2026