İÇİMDEKİ GİZLİ DERT

Dert mi arıyorsun sen, bende bir dert var sorma,
Bu yaralı halimi bir ben, bir Allah bilir.
"Hiçbir sıkıntı var mı" diye boşuna yorma,
Gerçekler ağır gelir, ancak yaşayan bilir.

Hiç sordun mu halin ne, ne yer ne içersin sen,
Gözümdeki yaşları gizliyorum herkesten.
Ömür bir yaprak gibi, kuruyup giderken sen,
Feryat yükselir benden, bıktım artık bu sesten.

Hayatın gerçekleri yüzüme tokat gibi,
Vuruyor her nefeste, canımı acıtarak.
Düşüyorum derine, uçsuz bir fırkat gibi,
Karanlık gecelerde, yalnızlığa taparak.

Sözlerim ağır geldi, yüreğimden süzüldü,
Her kelime bir zehir, saplanıyor özüme.
Kaderin karşısında yorgun boynum büküldü,
Bak ağlayan şu fani, yorgun düşen gözüme.

İçimdeki yangını hangi su söndürebilir,
Kim duyacak sesimi, kim silecek yasımı.
Her şeyi gören Allah, elbet bir gün dindirir,
Yalnız O’na bıraktım, içimin kavgasını.

Durup baksana bir kez, dünya sahte ve yalan,
Herkes kendi derdinde, kimse sormaz halini.
Tamer’den bu geriye, kırık bir kalptir kalan,
Zaman çoktan bitirmiş, hayatın mealini.

Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU / TAŞKÖPRÜ
30.06.2026