BEYHUDE DEVRAN

Dönüyor durmadan şu fani dünya,
Gördüğümüz her şey meğer bir rüya.
Çırpınıp durmuşuz boşu boşuna,
Akıp gitti ömür, beyhude devran.

Ne saraylar kalır ne ulu tahtlar,
Bir rüzgârla solar o yeşil bağlar.
Geçti gölgemizden seneler, çağlar,
Yalanmış her heves, beyhude devran.

Bir yolcuyum şimdi ıssız yollarda,
Yalnızlık yükünü taşıp kollarımda.
Gözüm kalmadı hiç parada, pulda,
Her çaba nafile, beyhude devran.

Yorulmuş yüreğim durulmaz artık,
Gönül kapıları açılmaz artık.
Bu sahte düzenden kaçılmaz artık,
Böyle gelmiş gider, beyhude devran.

Nihayet kapılar kapanır bir gün,
Biter bu keşmekeş, bu acı sürgün.
Toprağa dönünce o mağrur yüzün,
Anlarsın gerçeği; beyhude devran.

Tamer KARAKAŞ
30.06.2026 / Taşköprü-Kastamonu