bir gecekondu sokağından geçer ömrüm
yalanın kaç lehçesi çıkar gün yüzüne de
gömer giderim buraya sardunyaları

ruhunuz bile duymaz
aldanırsınız

yamalı ceplerimde tuşlu telefon
dövmeleriyle uzar zaman
zifaf geceleriniz olur gündüzün darında

annemin üfleyip dizime vurduğu kara
bir çıbandır
dirseğime kadar aksar o yara
doğum böyle anlarda gelir
ardınızdan ne toz, ne bir iz kalır yağmurdan

gök çatırdar da kopmaz üstümüze
yine de dünya

sırtıma merhametti yumruklayan gözleriniz
uykusuzluğun resmini fırlatır
atar sokağa

öfke batar ellerinize
kapanır su
bir dolu fırtına akar içinden
kimseye benzemez şiir aslında

(şairliğiniz de işte bu kadar)

kalabalık çarşıları bu yüzden sevmem
sevemen kan kaybetmiş
iyi bir annenin göz yaşlarını

ne zaman uğrasam ve dökülsem evinize
o ilk günkü ağrı
o ilk günkü çığlığı yarasaların

ve bunca inancın utancı akıp
giderken kirli nehirlerden
rastgele sektirdiğim taşlardan sonra
ihanetle beslenen ten etime batar

*

bu bir kamuoyu spotudur;
öyle göğsümüzü gere gere
övmeyin beni
şiir daima kötü şairlerin yasını tutar.

Fruze Özge