Bu gece çıkageldi yine, hani o hayırsız
Geldi, kuruldu başköşeye, dertli dertsiz
Vurdu bir yerden, deldi geçti sol yanımı
Öyle bir yara ki, sızlatır her anımı.

Dağ gibi üstüme çöktü şu geçmeyen zaman
Deniz oldu gözlerim, yalan dünya, kocaman
Ne eski günlerden bir iz kaldı geriye
Ne de derman bulundu, derdi çeken o kişiye.

Dudakta bir türküydü, içimi döken
Boynumu büken sendin, hasretinle çeken
Şimdi bu hüzün neden, gönlümün üstünde?
Yine bir bahar bitti, kendi kendine, sessizce.

Meğer sevgi dediğin, dilinde bir yalanmış
Bu saf gönlüm, sözüne nasıl da inanmış!
Sarmışım koynumda bir yılana yer vermişim
Dünyayı tozpembe, kendimi haklı görmüşüm.

Gün gelir, bu hayatın da ipi kopar elbet
Özlemle harcadık ömrü, çekiyoruz nihayet
Yürekte bir isyan var, yanıyor içim yanıyor
Deli gönlüm hala, "belki unuturum" sanıyor.

Belli mi olur, bakarsın unutmuşum...
Bir başka bahara, bir başka yola tutulmuşum.


Özlü söz: "Her vedanın ardında yeni bir bahar saklıdır; yeter ki gönül yeniden çiçek açmaya cesaret etsin."