Gülüşünü bir günün gölgesine sakladım,
içimde büyüyen ince bir sızı gibi duruyor şimdi.
Yüreğim ıslak… yorgun… biraz da kırık,
ve ben sustukça çoğalan bir yalnızlık oldum.

Seni düşündüm,
sen hiç düşünülmemiş bir uzaklık gibi geçtin içimden.
Sabahlar sana eğildi, geceler seni çağırdı,
ben hep aynı yerde, aynı eksiklikte kaldım.

Ben seni düşünüyorum,
sen beni boş ver… gitsin.

Çok sustum, çok bekledim,
bundan içimde bir sitem büyüdü sessizce.
Bir çocuk gibi içime çekildim,
kimseler görmedi içimdeki kırılmayı.

Biliyorum…
istemediğin yerde durmazsın sen,
başını öne eğip acılara katlanmazsın.
Bir an olur, “keşke bitmesin” dersin belki,
ama o anlar hep bende kalır,
ben taşırım özlemini.

Sen beni boş ver… gitsin.

Umutlarım boynu bükük şimdi,
sanki yağmurdan sonra ıssız kalmış bir sokak gibi.
Kendimi tam bulamadım içimde,
seninle eksilen yanımı tamamlayamadım.

Ve ben…
hep seni beklerim,
gelmeyeceğini bilsem de…
her şey biter, her şey susar,
ben yine seni beklerim.

Sen beni boş ver… gitsin.



Özlü söz: “Bazı sevgiler karşılık bulmaz; ama yine de kalp, sevmekten vazgeçmez.”