Gölgede yürürüm, düşsem de kalkarım,
Kalbim yanar ama yine ayaktayım.
Bu şehir gece, ben hayallerdeyim,
Yıkılsam da yeniden başlarım, duydun mu sesimi?

Bu sokaklar bana büyümeyi öğretti,
Kimi gitti, kimi kalbimi söküp aldı geçti.
Annemin gözleri hâlâ dua eder geceye,
Ben savaşırken düşlerim düşer hece hece.
Yoksulluk değil bu, içimdeki fırtına,
Bir gülüş saklarım kırık bir aynaya.
Kimse bilmez içimde ne savaş var,
Her yara bana “dayan” diye bağırır.

Bir umut yakarım en karanlıkta,
Sesim kaybolmaz beton duvarlarda.
Ne olursa olsun geri dönmem,
Çünkü ben düşsem de yenilmem.

Gölgede yürürüm, düşsem de kalkarım,
Kalbim yanar ama yine ayaktayım.
Bu şehir gece, ben hayallerdeyim,
Yıkılsam da yeniden başlarım, duydun mu sesimi?

Caddeler soğuk, insanlar hızlı geçer,
Herkes bir şey olur ama kimse gerçekten sevmez.
Ben sözlerimde saklarım acımı,
Beat vurdukça hissederim yaşamımı.
Bana “vazgeç” diyen çok oldu,
Ama içimdeki ateş hiç durmadı, doldu.
Bir gün yükselecek bu sessiz çığlık,
Gökyüzüne yazdım bütün yalnızlığımı.

Kırıldım ama paramparça olmadım,
Her düşüşte biraz daha çoğaldım.
Bu şehir beni yutsa da,
Ben içimden kendimi çıkardım.

Gölgede yürürüm, ışığı bulurum,
Her yara izinde yeniden doğurum.
Bu hayat bana sert davransa da,
Ben düşsem de kalkarım, hep dururum.
Gölgede ışık var, içinde ben varım,
Karanlıkta bile yolumu yazarım…