Göz gördü bir cemâli, gönül etmedi rağbet,
Bir başka diyâr içre kaldı bende muhabbet.
Karşımda duran yârın ateşti her bir nazrı,
Lâkin gönlüm andadır, bundandır bu garâbet.

Bir çift nigâh var idi, aşk ile bana bakar,
Sînesinde bin heves, dilinde gizli şefkat.
Ben ise şol yollarda, fersah fersah ötedе,
Bir hayâlin bendesi, bir ismin esâret.

Elimde olmayan bu, kalbe hükm eylemez akıl,
Göz isterse görsün hep, gönüldür eden niyyet.
Birisi candan yakın, birisi cânımdadır,
Biri vuslat ehlidir, biri sonsuz hasret.

Ne çâredir ey gönül, kime kılsan itaat?
Bir yanda sıcak nefes, bir yanda derin firkat.
Karşımda bahâr açmış, lâkin ben kış içreyim,
Çünkü kalbim sürgündür sevdiği menzile dek.

Derler ki aşk yakınla büyür, görmeyle olur,
Bilmezler bazı sevda doğurur hep hicrânet.
Ben gördüğümde değil, görmediğimde yandım,
Zîrâ gözüm aldanır… gönlüm bilir hakîkat.