2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
78
Okunma
Sevdâ diye sunduğu meğer bir serâb imiş,
Ben cân dedim, o gönlümde gizli harâb imiş.
Bir teni değil yâd ele varan beni inciten,
Meğer en büyük ihânet, kalbe vurulan darb imiş.
“Yârimsin” dediğinde semâ güler sanırdım,
Bir ömürlük duâsın, kaderime yazılırdın.
Ne bileyim her kelâmın ziftli bir yalanmış,
Ben hakikat diye sarıldım, sen masalmışsın.
Bir başka tende değil, derdim daha derinde,
Sen ruhumu çaldın sessiz geceler içinde.
Emânet ettiğim güven, ellerinde can verdi,
Şimdi her nefesimde bir matem var içimde.
Kahrımdan taş kesildim, öfkem ateş misâli,
Lâkin adını ansalar titrer yine ahvâlim.
Gel desen, “döndüm” desen, koşarım bilirim,
Zira insan bazen sever kendi cellâdını.
Derler ya ey gönül, aklın nicedir susar?
En derin yaraları hep en sevilen açar.
Ben kaçtım zannederken düştüm yine peşine…
Herkes bir gün kendi Azrâil’ine koşar.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
