Kalabalık bir odada
yavaş yavaş yok oldum.
Kimse fark etmedi—
çünkü kimse gerçekten bakmıyordu.
İnsanların gözleri var
ama kimse görmüyor,
kulakları var
ama herkes sadece kendi sesini dinliyor.
Ben aralarından geçtim,
omuzlarına değdim,
isimlerini fısıldadım—
hiçbiri dönmedi.
Sanki ben
çoktan silinmişim de
haberim yokmuş gibi.
Bir insan
kendi varlığından şüphe etmeye başlarsa
ne kadar daha dayanır?
Ben dayanmadım.
İçimde bir şey vardı,
önce çatladı,
sonra çöktü,
sonra sessizce çürümeye başladı.
Kokusu bile çıkmadı—
çünkü kimse bu kadar yaklaşmadı bana.
Gülüyorum bazen,
alışkanlıktan.
İnsanlar rahat etsin diye.
Çünkü üzgün bir yüz
rahatsız eder,
ama yok olan bir insan
kimsenin umurunda değildir.
Bir gün sustum.
Denemeyi bıraktım.
Bağırmanın anlamı yok
duyan yoksa.
İnsanlara son kez baktım,
içlerinden biri
yanlışlıkla fark eder mi diye—
ama herkes
kendi küçük dünyasında
kendine hayrandı.
Ben de orada
kendimden vazgeçtim.
Sessizce.
Çünkü en büyük kayboluşlar
gürültü çıkarmaz.
Birinin yokluğu
ancak hatırlanırsa acıtır,
benimkisi
hatırlanmaya bile değmedi.
Şimdi düşününce
garip bir huzur var bunda:
Hiç var olmamış gibi
gitmek…
Geride
soru bile bırakmadan.