Vay be Kadir abi...
Ölüm haberini duydum;
Sanki yalnız bir insanı değil,
Bir ömrü,
Bir mahalleyi,
Bir çocukluğu,
Bir memleketi kaybettik bugün.
Meğer seni ne çok sevmişiz...
Meğer seni,
Hiç fark etmeden
Yüreğimizden biri yapmışız.

Üzüldüm be abi.
Ağladım duyunca.
Belki yeni nesil bilmez seni;
Gözlerinde saklı sevgini.

Bir perde daha usulca kapandı,
Işıklar sönmedi;
Yalnızca bir yıldız,
Göğün en uzak köşesine çekildi.

Anadolu’nun yorgun yüzüydün sen,
Mazlumun suskun öfkesi,
Dağların vakur yalnızlığı,
Çukurova’nın sıcağında büyüyen umut...

Şimdi hangi rüzgâr,
Vakur duruşunu estirecek bu topraklara
Hangi anlamlı yüz,
Senin kadar içten bakacak
Yorgun insanların gözlerine

Toprak bir beden aldı belki,
Ama bir ömür alamadı.
Çünkü bazı insanlar
Mezara değil,
Milletin kalbine defnedilir.

Bir bakışta,
Bir türküde,
Bir eski filmin siyah beyaz sessizliğinde
Yaşamaya devam eder.

Güle güle, usta...
Perde kapandı sanırlar.
Bilmezler ki,
İyi insanlar ölmez;
Yalnızca filmlerinin arasından
Sessizce bize bakmayı sürdürürler.

Uyu güzel insan...
Çünkü bazı ömürler biter,
Bazı isimlerse ölmez.
Sen artık beyazperdede değil,
Bu ülkenin hatırasında yaşayacaksın.

Biz seni yalnız filmlerinde sevmedik,
Adamlığını da ezberledik.
Kimi zaman bir bakışında,
Kimi zaman insani duruşunda
İnsan olmanın ne demek olduğunu gördük.

Ruhun şâd, mekânın cennet olsun, usta...