Şu koca cihana bir sen mi sığmadın,
yoksa gönlün mü dar geldi kendi yalnızlığına
Ne kaçtığın yer uzak,
ne dert dediğin büyük;

Bak…
Her şey geçiyor aslında, fark etmiyorsun;
aynı yerde durdukça
zaman senden uzaklaşıyor.
Sen kırıldın diye dünya da kırılmıyor.

Sen de gül kalbim,
daha neyin hazanını yaşarsın
Bak, bahar geçti, mevsim değişti
Yetmedi mi kendine ettiğin cefa,
Bitmedi mi kendine verdiğin ceza

Aç artık pencereni sabah rüzgârına,
Bırak güneş dokunsun yorgun yanına.
Ne çok vakit tükettin eski yaralarına.

Tutun artık umuda ey gönlüm,
Bir avuç mavi düş beklerken uzaklardan,
Kendi güneşini niçin karanlığa savurursun

Kaç vakittir dertlerini omzunda taşırsın,
Her gelen geceye bir keder yakıştırırsın.
Sen hâlâ eski yaralara alışır kalırsın.

Bahar gelir,
en çorak iklimlere bile,
Yeşertir suskun kalmış düşleri.
Sil gönlünden pas tutmuş sitemleri,
savur gitsin rüzgâra eski kederleri.

En güzel çiçekler,
en çok yara alan topraklarda açar.
En uzun zemheriler bile,
insan kendi güneşine yürüdüğünde biter.