Adını bilmediğim
bir sır filizlendi içimde.
Daha seni tanımadan
başlamıştı Şule’yi hicran

Bir güvercin
akşamları penceremin önüne konardı,
bir yıldız
her gece yönünü şaşırırdı.
Meğer bütün yollarım sana çıkacakmış da
ben kaderimi yalnızlık sanırmışım.

Her gün yeniden bekledim,
dönüşü olmayan yolların başında,
akşam inerken şehrin mahzun ufuklarında
adı konmamış bütün ayrılıkların kıyısında.

Avazım çıka çıka koştum dağlara,
vurdum kendimi kayalara sert yamaçlara,
kalbimi söküp fırlattım derin denizlere,
en ağır yalnızlığımı bıraktım üzerine…
Nefessiz kaldım, boğuldum kaç kere,
yine olmadı… yine olmadı.

Ne yapsam olmadı,
ne etsem olmadı,
kaç şiir daha yazacam
Kelimeleri çiğneye çiğneye,
eze eze,
sana köle yapa yapa
kaç şiir daha yazacam

Kaç canım var,
her gün birini yok ediyor sabahlar.
Sevdama zincir vuruyor akşamlar.

Bu kalbim
taş olsa kaç defa çatlardı,
çelik olsa kaç defa incelir kopardı.
Ne edeceğim, söylesene;
benim sevgim kaç canlı,
sevdam kaç ömürlük

Bir hicrânın gölgesinde
kaç bahar ihtiyarlattım kendimi,
kaç defa adını
gönlümün virâne duvarlarına yazdım

Ey kavuşulamayan gülüstan,
sen hangi göğün sürgün yıldızısın
Ben hangi talihsiz gecenin
sabah olmayı unutulmuş hazanıyım

Bugün yine bir garip haldeyim,
sanki göğsüme bin siyah semet salıyorlar.
Bozkırın yeleli rahvanları tepiniyor içimde,
yolunu kaybetmiş yılkı atları gibi
çatlarcasına bilmediğim uçurumlara koşuyorum.

İçimde hâlâ senin sesin dolaşıyor.
Bir savaş meydanından dönmeyen asker,
bir yaranın içinde unutulmuş hançer,
bir mabedin altında yüzyıllarca sönmemiş,
nereye gitsem alevi yüzüme vuran
kutsal ateş...

İçimde yıllardır kapalı duran
demir kapılı bir aşkın surlarını yıktın.
Kalbim senden sonra bana geri dönmedi.
Ne bülbül feryadını kesti sinemde
ne yârin hayâli küçüldü âlem içinde

Ey gönül, sorma bana bu yolun sonu nicedir;
Pervâne misâli döndüm aşkın çerağında.
Yanmak mıydı murâdım, kalp otağında
Vuslat umdum, hicran çıktı bahtımın yazısında