Yenilgi değil bu, karıştırma sakın
Bu, tutkudan geçilmeyen bir kararlılık
Adım adım yaklaştığım o darağacın
Gölgesinde dinlendiğim son durak artık.

​Bir ömür sırtımda taşıdığım yokuş
Ayaklarımı kanatan o dikenli yollar...
Gözümde tütüp duran o firari uçuş
Meğer bu tek bir "an" içinmiş salkım salkım.

​Kendimi o ağacın dalında bulduysam eğer
Korkudan değil, menzile varmış olmaktan
Bütün bu sürgün, bu amansız sefer
Hazırlıkmış meğer bu mukaddes teslimiyete.

​Şimdi öyle bir düğüm ki boynumdaki
Bilinmez hangisi sızım, hangisi dermanım...
Sırrına erdim ya içimdeki o sesin
Sen hem yarasın bende, hem de o yâr...

​Biri tenimi deşen, biri canımı var eden
Yaralayan da sensin, yaratan da küllerinden
Ne geriye dönen bir yol var artık
Ne de bu yokuşu yeniden yürüyecek diz

​Sana varmak için geçilen o yangınlar
Külün ateşe teşekkürüymüş meğer
İdamlık dedikleri bu son bakışlar
Bir teslimiyet değil, ebedi bir zafer

​Çünkü yara derinleştikçe yârleşiyor
Sızın, damarlarımda bir nehir gibi akıyor
Beni vurduğun o en kuytu yer
Şimdi kendi mabedini yaratıyor.

​Bırak, sarsılsın altımdaki o dünya
Ben zaten senin göğünde durmuşum
Senden gelen her çile, her rüya
Kabulümdür; ben avcıyken sana vurulmuşum.

​Şimdi ne bir ah kaldı dilimde, ne bir sitem
Sen hem katilim oldun bu yolda, hem mukaddes vatanım
Yorgun gözlerimde o firari uykusuzluk
Şimdi o ağacın dalında birer sessiz iz

YEŞİLIRMAK