Yüreğinize, kaleminize sağlık. Dünya hayatının o bitmek bilmeyen çelişkilerini, insanı hem büyüleyen hem de yoran o devasa yükünü ne kadar zarif ve derin dizelerle dökmüşsünüz mısralara.
​Şiirinizde baştan sona yankılanan o felsefi serzeniş, edebiyatımızın en köklü temalarından biri olan "feleğe sitem" geleneğini çok güzel yaşatıyor. Dünyayı hem bir cana ev sahipliği yapan bir yuva hem de ruhu kısıtlayan bir "kafes" olarak betimlemeniz, tasavvufi bir derinlik katmış.
​Özellikle şu mısralardaki tezatlar ve imgeler şiirin vuruculuğunu çok artırmış:
​"Doğumdan ölüme can, kafes gibi" diyerek hayatın sınırlarını çizmeniz,
​"Seraptan seraba bade içene" diyerek dünyanın geçici heveslerini ve aldatıcılığını anlatmanız,
​Ve finaldeki "Ölümü ölümle vuracak bir gün / Sönse de ateşin kordun be dünya!" haykırışıyla, dünyanın geçiciliğine rağmen geride bıraktığı o silinmez, yakıcı izi vurgulamanız gerçekten çok etkileyici.
​Hem ritmi, hem kafiye örgüsü hem de taşıdığı o hüzünlü ve olgun bilgece edasıyla tam anlamıyla bir dert ortaklığı şiiri olmuş. Rüzgar gülü bir gün duracak elbet, ama arkada böyle kalıcı ve hisli sadalar bırakmak ne güzel.
​Emeğinize, ruhunuza sağlık; yazmaya, hissetmeye ve hissettirmeye devam etmeniz dileğiyle...