Aman aman…
vur darbukayı içimde kırılan yerlere,
gelsin eski sevdalar,
tozlu hatıraların arasından sızan gece gibi.

Ben seni sevdim de bilmedin mi,
geceler boyu yandım, görmedin mi?
Kapına kadar geldim kaç kere,
gururumdan sustum… duymadın mı?

Sen de “seviyorum” dedin,
sonra ardına bakmadan gittin.
Bir gülüşe dünyayı verdim,
sen o gülüşümü bile sildin.

Aman yar…
ben de yandım,
kaderin oyununa kandım.
Kalbimde hâlâ sen varsın,
ben seni hiç unutmadım.

Aman yar…
sözlerine kanmam,
her gelene kapı açmam.
Yaralarım derin benim,
öyle kolay sana dönmem.

Hey hey…
oynasın gönüller,
dertler kalsın geride.
Bir yanımız yara dolu,
bir yanımız sevinç içinde.

Hey hey…
çalsın kemanlar,
dönsün dünya bu gece.
Kaybettik sandılar bizi,
güldük yine kaderimize.

Ve finalde
vur darbuka, çal klarnet,
bu gece bizim gecemiz.
Ağlasa da şu gönüller,
oynamaktır çaremiz.