İnsanın en büyük gurbeti,
kendini ait hissetmediği bir dünyada,
güvendiği dağlara karlar yağmasıdır
der atalarımız ..
..
Bu aralar kafamın içinde iki kişi yaşıyoruz, kavgalar kıyamet
Biri gelecek için çırpınıyor, diğeri yorgun, yarına çıkası yok
Biri hayata tutunmaya çalışırken
Diğeri sessizce çekip gitmek istiyor
Bir tarafım durma devam et diyor
Diğer yanım gücü tükenmiş, lal olmuş dili
Ve ben tam ortada bir yerdeyim
Ne gidebiliyorum ne de kalabiliyorum..
.
.
​O kadar yoruldum ki sahte sevgilerden, yalan sevdalardan
İsmini duyduğumda estağfurullah diyorum
O kadar yoruldum ki egoist insanlardan
Dost görünümlü çakallardan
İsimlerini duyduğum an eûzü besmele çekiyorum..
.
.
O kadar yorulmuşum, o kadar bıkmışım ki
Kendimi bir türlü bu dünyaya ait hissetmedim
yada his ettirmediler.
Kime güvensem dipsiz kuyularda buldum kendimi
Kime dost desem kurtlar sofrasında çakallarla yem oldum.
.
.
Şimdi soruyorum o içimdeki iki savaşçı ya.
Değer miydi bu vefasızlar için bunca kahıra.
Biri diyor "Bırak artık, küs bu yalan dünyaya,"
Diğeri "Dayan, az kaldı, sabır sabır..."
.
.
Varsın kurtlar sofrasında helalı haram etsin namertler.
Varsın arkamızdan kuyu kazanlar kendince sevinsin.
Varsın her şey bitsin, yeter ki insanın içindeki insanlık ölmesin.
Eyyyyyyy dönekler fitnebaz aşağılık nankörler
Eyyyyyyy ikiyüzlü dost görünümlü sahtekarlar
Eyyyyyyy seviyorum diyip yarı yolda bırakanlar
Size inat yaşıyıcam ulan size inat
Açıcam ak umutlar gemisinin yelkenlerini.
Yırtıkta olsa yamalıda olsa
Kanat çırpıcam kızıl ufka doğru umuda doğru
Yeni şafaklar aydınlık yarınlar beni bekler .
Kimbilir Belkide mavi gözlü değerlim karşılar beni
Ertaç eral