SEN GİTTİN YA

Sen gittin ya...

Ahşap çerçevede asılı kaldı yüzün.

Gittin ya sen...

Evimin her yeri soğuk,

her köşe kış,

her yanı hüzün.

Sen gittin ya...

Perdeleri açmadım hiç.

Selamlaşmadım.

Konuşmadım komşularla.

Gittin ya sen...

Yaşamak anlamını yitirdi.

Gülmedim hiç çocuklarla.

Hatta...

Koşmadım uçurtmalarla.

Sen gittin ya...

Sensiz odalarda,

duvarları süsledi fotoğrafların.

Sen gittin ya...

Ne kadar solmuş,

dokunmaya kıyamadığım saçların.

Yüzün,

ellerin,

saçların...

Siyah ve beyaz şimdi.

Dokunuyorum dudaklarına...

Bir şeyler söyleyecekmiş gibi.

Üşüyor gibisin.

Hiç söndürmüyorum sobayı.

Korkma diye...

Hiç kapatmıyorum lambayı.

Sen gittin ya...

Hiç kırlara çıkmadım.

Hiç çiçek toplamadım.

Hatta...

Hiç gökyüzüne bakmadım.

Gittin ya sen...

Tanıdığım herkes yabancı.

Hatta...

Herkes yalancı.

Aklımda bir tek seni tuttum.

Senden başkasını unuttum.

Sen gittin ya...

Tüm renkler aynı sanki.

Yağmur aynı,

kar aynı,

güneş aynı.

İlkbahar aynı,

kış aynı.

Aynı tüm mevsimler.

Ne ağaçların yeşili yeşil,

ne martıların beyazı beyaz.

Gittin ya sen...

Sokaklar hep ayaz.

Sen gittin ya...

Hep gece benim için.

Hiç sabah olmadı.

Gittin ya sen...

Güneş hiç doğmadı.

Sen gittin ya...

Açmıyor çiçekler.

Kokmuyor güller.

Pencereme gelmiyor serçeler.

Hanımeline konmuyor kelebekler.

Gittin ya sen...

Kokusu bile değişti bu şehrin.

Tüm geceler serin.

Sen gittin ya...

Yalnızlık öyle derin.

Gittin ya sen...

Kıyıya vurmuyor dalgalar.

Hâlime ağlıyor martılar.

İşte bomboş kalabalık,

yapayalnız çarşılar.

Sen gittin ya...

Üşüyorum hep...

Elini tutacaktım.

Gözlerine bakacaktım.

Dertlerimi unutacaktım.

Sen ne kadar da sıcaktın.

Sığınabileceğim

tek kucaktın.

Gittin ya sen...

Madem gittin...

Beni niye bıraktın?

Sen gittin ya!



Yılmaz Tizgöl

03.03.2020

Moskova