Zaman o kara haberin geldiği saatte durdu Oya...
Sen orada toprak kokuyorsun,
geride kalan bu dünya ise leş gibi vefasızlık.
Ölümün bile pranga vuramadığı o eyvallahsız ruhuna,
ihtilal gibi bir özlemle...
Şairler ölmez,
fermanın baki kalacak yoldaşım.
Oya Taşkıran anısına saygıyla....
Mekânın cennet olsun.😒
🥀🕊️

EYVALLAHSIZ MISRALAR

Sustu gökyüzü,
intihar etti bütün kuşlar.
Dünya,
boynumuza ayarlanmış koca bir giyotine döndü...

Tam o kara haberin göğsümü bir ihtilal gibi yardığı,
Ciğerimi söküp fırlattığı o uğursuz saniyede,
Zamanı tam şakağından vurdum ben Oya!

O günden beri takvimler kadavra,
saatler lal,
Bu yeryüzünün akrepleri,
yelkovanları düzenbaz...
Şimdi herkes sıradan bir sabahta pervasızca nefes alıyor,
Bense her gün o soğuk enkazın altından,
Senin o ödün vermeyen,
o mağrur duruşunu çıkarıyorum.

Ölüm diyorum sana Oya,
ölüm!
Geri dönüşü olmayan o kör,
o sağır,
o kahpe karanlık...

Sen oracıkta toprak kokuyorsun ya şimdi,
Yukarıda bütün sokaklar, bütün kentler,
Vefasızlığın iriniyle çalkalanıyor arkadaşım!

Hangi gökyüzüne baksam,
orada senin o dik duruşun.
Hangi sayfayı açsam,
orada senin şiirlerin,
o eyvallahsız sesin...

Sen bu dünyadan toprağın kara bağrına göçtün ya dert ortağım,
Kelimeler kefenini yırttı bu illegal iklimde,
Mısralar kurşuna dizildi bu kahpe coğrafyada!

Harfler kurşun kesti,
beyaz kağıtlar birer ihtilal bildirisine döndü,
Mürekkep baştan aşağı isyana,
baştan aşağı intikama durdu!

Gittiğin o sonsuz,
o dipsiz sessizlikten seslen be can!
Yırt at o kefeni,
parçala o karanlığı,
duyulsun o asil feryadın!

Seni musalla taşına koyup bitti sananlar,
Senin o bükülmez bileğini,
O dünyayı hizaya çeken isyankâr ruhunu hiç tanımamışlar!

Sen ki haksızlığın karşısında tek başına bir yalın kılıç,
Zifiri karanlığın ortasında sarayları yakan devasa bir yangındın!

Korkuyu kapına hiç uğratmadın,
Eyvallah etmedin hiçbir güce,
hiçbir kula.
Her dizede zulmün suratına kırbaç gibi inen o asil,
O aslan yürekli kadındın sen!

Şimdi kerpiç duvarlar,
soğuk taşlar yuttu sanıyorlar o koca çınarı.
Bilmiyorlar;
şairler ölmez Oya,
Şairlerin fermanı kıyamete kadar baki kalır!

Bıraktığın o soylu,
o öksüz şiirlerin,
O eğilmeyen kalemin nöbetindeyim şimdi.

Küllerinden göğe savrulan o mağrur Anka gibi,
Senin o aziz hatıranı,
o ölümsüz adını
Bu yalan dünyanın yüzüne bir tokat gibi vurmak için,
Son nefese,
son damla mürekkebe kadar bu amansız kavga sürecek!

Gözü olan görsün,
yüreği olan okusun senin bu büyük başkaldırını;
Ölüm bile pranga vuramaz senin o ölümsüz adına!

Ben senin bu erken gidişinin hükmünden çoktan düştüm ama,
Mekânın cennet,
ruhun şad olsun can arkadaşım...
Sen yine de...
Gittiğin yerlerde kendine iyi bak.

Emel Abokan
25/06 /2026
02:27