Gece yarısı. Işık kapalı. Oda, dışarıdaki her şeyden yalıtılmış, kendi karanlığına çekilmiş.
Kafamın içinde o durmak bilmeyen, aynı rayda dönüp duran gürültüden kaçmak için kalktım yataktan. Gittim, pencerenin altındaki o eski kalorifer peteğinin yanına iliştim. Sırtımı o soğuk, paslı sac demire yasladım. Tam o anda, borulardan kuru, düz bir tıkırtı geldi. O tıkırtıyı omurgamda hissettim. O an fark ettim işte; hayat filmlerdeki gibi büyük sahnelerden, süslü cümlelerden ibaret değil. Hayat, tam da o an işittiğim o kuru tıkırtı kadar çıplak ve gerçek.
Gözüm masanın üzerinde duran boş deftere ve kaleme kaydı. Normalde bir şeyler yazmak, bir hikâye kurmak için masanın başına geçersin. Ama bu sefer öyle olmadı. O beyaz, bomboş sayfalar bir duvar gibi dikildi karşıma. Kalem suskun, defter kışkırtıcı... Ortada yazılacak büyük bir destan, fırtınalı bir maraz yok; sadece odadaki üç nesnenin
yani benim, boş defterin ve kalemin
birbirimize dik dik bakması var.
Kafam o kadar hızlı ve aynı yerde dönüyordu ki, bu durağanlıktan, bu kendi içime hapsolma halinden bunalıp aniden ayağa kalktım. Odayı adımladım, eşiğe kadar yürüdüm. İçimden bir ses "Nereye?" diye sordu. Gidilecek bir yer, sığınacak başka bir sokak yok ki... "Nereye be Avamir?" dedim kendi kendime. Çaresizce döndüm, yine o soğuk demirin dibine, o peteğin yanına çöktüm.
İşte tam o geri dönüş anında, o çaresizliğin ve durağanlığın içinden o kırık, tok ve köşeli ritmi duyulmaya başladı kafamda. Kelimeler süslenmeden, vitrinlere oynanmadan, birer taş gibi üst üste yığıldı: "Büyük lafların sırası değil bırakın o vitrinleri evdeyim işte olay bu..."
Bu şiiri masaya oturup edebi bir kaygıyla tasarlayarak yazmadım ben. Şiir; o kalorifer peteğinin kuru tıkırtısı omurgama battığında, defter ve kalemle o karanlıkta yüzleştiğimde ve en sonunda o yakamı bırakmayan "tamam, sonra" yorgunluğu üzerime çöktüğünde, o odanın tam ortasında bizzat benden doğdu.