0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
27
Okunma
İki ayrı kıyının dalgasıydık biz,
Aynı denizde olduğunu sanan ama sadece birbirini döven.
Ben sende durulmayı bekledim,
Sen bende kıyameti koparmayı şifa sandın.
Bütün o gürültü,
O söylenmemiş sözlerin içimizde açtığı o derin oyuk...
Meğer bir sevmeyi beceremeyişimizdenmiş,
Bir de sevilmekten duyduğumuz o ürkek korkudan.
İnsan birini sevince onun ustası olacağını sanıyor.
Oysa sen de ilk kez giriyordun bu yangına,
Ben de tutuşmayı yeni öğreniyordum.
Ne sen benim sığınacak limanımdın,
Ne ben senin fırtınanı dindirecek o sakin gece.
İkimiz de aynı acemiliğe düşmüş iki yolcuymuşuz;
Biri yolu şaşıran, diğeri haritayı tersten tutan.
Şimdi geriye bakınca anlıyorum:
Aşk, iki insanın birbirine bıraktığı
En güzel, en telafisiz yaraymış.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
