İnsan dediğin biraz toprak, biraz defterdir.

Birinin bağrına yağmur düşer, ötekinin sayfasına kelimeler.

İkisi de sessizce saklar kendisine bırakılanı.

Toprak, üstüne düşen tohumu geri çevirmez.

Defter, içine düşen hatırayı.

Birine buğday ekersin, başak verir.

Birine özlem yazarsın, yıllar sonra gözyaşı verir.

Toprağın çatlakları vardır kurak zamanlarda.

Defterin de boş kalan sayfaları.

Uzaktan bakınca ikisi de susuyor sanılır.

Oysa biri köklerle konuşur geceleri,

diğeri cümlelerle.

Çocukluğumuz bir defterin ilk sayfası gibidir;

temiz, beyaz ve ürkek.

Sonra hayat gelir.

Kimi satıra sevinç döker,

kimi satırı aceleyle karalar,

kimi sayfaları da yırtıp gider.

Tıpkı toprağın bazen çiçek açması,

bazen fırtınayla savrulması gibi.

Bir avuç toprakta dedelerin izi vardır.

Sararmış bir sayfada unutulmuş isimler.

Rüzgâr ikisinin de üstünden geçer,

ama hiçbirini tamamen silemez.

Toprak ayak izlerini içine çeker,

defter yarım kalmış cümleleri.

Bir mezarın sessizliğiyle

eski bir günlüğün suskunluğu benzerdir birbirine.

İkisi de açıldığında

geçmiş yeniden nefes almaya başlar.

Bazı acılar toprağa gömülür,

bazı acılar satırlara.

İnsan ömrü boyunca kendini yazdığını zanneder.

Oysa fark etmez;

her gün biraz daha toprağa dönüşmektedir.

Defterin son sayfasına yaklaştıkça,

toprağın çağrısı daha belirgin duyulur.

Kalem yorulur.

Eller titrer.

Satırlar kısalır.

Sonra bir gün,

defter kapanır.

Kimsenin okuyamadığı son cümlenin ardından

sessizce toprağın rafına kaldırılır.

İşte o vakit anlar insan:

Toprak aslında dünyanın en eski defteridir.

Üzerinde milyarlarca hayatın hikâyesi yazılıdır.

Defter ise avuçlarımızda taşıdığımız küçük bir topraktır;

acıları, sevinçleri, pişmanlıkları ve duaları büyüten.

Bir gün herkes kendi cümlesini bitirir.

Kalem susar.

Sayfa kapanır.

Ama toprak,

o büyük ve sabırlı kütüphane,

bütün hikâyeleri saklamaya devam eder.

Ve belki de ölüm dediğimiz şey,

bir defterin bitmesi değil;

bir hikâyenin,

toprağın sonsuz sayfalarına geçirilmesidir