Bu karanlık sokak boş mu,
Adresi olmayan
Yalnızlar mı geçer bu kaldırımdan?

Uyku vaktinde olmalı ışıklar,
Sönük pencereler, harabe binalar.

Nöbeti yeni devretmiş
Afacan çocuklar;
Yalnızlar bölüğü devralmış
Karanlıklar kalesini.

Çekilmiş perdeler dizilmiş
Tabur tabur,
Gölgelerin devriyesinde
Asayiş berkemal.

Bir de yağan yağmur
Kamufle etmiş
Yalnızlık çamurunu.

Kiminin cebinde yarım kalmış bir mektup,
Kiminin gözünde sönmüş bir fener.

Bir de ben
En arkada ıslanmış
Yeni bir nefer
Yoklama yapılmadı,
Gece yetti ismimi söylemeye.

Şehrin üniformasını soyunduğu bu saatte
Hiçbir harita göstermez
Bu sürgün taburunun mekânını.

Şafak sökerken birden,
Gecenin son neferleri
Çekilirken ışıkların gölgesine
Kaldırımın köşesinde bir ihtiyar
Çocuklara simit dağıtır.

Karanlık kale yıkılır yavaşça
Sıcak bir susam kokusuyla.

Nöbet yeniden başlar;
Uykusunu almış gözlerde
Yeni güne teslim edilir sokak.