bak, bir vapur yanaşıyor
bir vapur sisin içinden, sessizce
bölüyor gri suyu seher vakti
köpüklere karışıyor bu eski keder

seher vakti limana bakıyorum
yorgunum, yalnız bir martı
süzülüyor eski bir çatı katından
dokunuyor kanadı zamanın kederine
bir de içimin o dinmeyen sızısına
yanıyor göğsüm ve nefesimin ucu

sürüyor bu bendeki hasret ağrısı
eksilmeden sürüyor günlerdir
hüzünle seyrediyorum harç karan işçileri,
tezgahını açan seyyarları,
yollara düşmüş o erken yolcuları,
bilirsin o ekmek kavgasındaki insanları işte,
sessiz ve vakur

bugün de açıyorum o eski defterleri
hasret diyorum, ağaçta dal oluyorum
dalda çiçek, bulutlar yine
dağılıyor gökte, zaman bu sefer
zor geçiyor ve yükleyerek sırtına
kimsesiz sokakların o soğuk yüzlerini

sürüyor bu bendeki insan kederi
artarak sürüyor her sabah
buluyorum o dipteki deryayı
bir vapurun düdüğünde,
bir dostun sesinde,
betonun arasından fışkıran bir otta
seher vakti toprağa dönüyorum