0
Yorum
6
Beğeni
0,0
Puan
121
Okunma
Uzaklar, o sessiz ve derin mavi iklim,
Bir fısıltı gibi yayılır ruhumun kıyısına.
Sesin gelir, ardında binlerce mevsim,
Dokunur rüyalarımın en saf aynasına.
Dağıtır saçlarını gökyüzünün ötesinde,
Bir rüzgar ki, kokusu erguvan dallarından.
Hapsolur yankın zamanın dar kafesinde,
Kurtarır beni bu gri dünyanın kollarından.
Tertemiz gökler çiziyorum her gece,
İçinde sadece senin sesin ve ışığın.
Özlem, dökülen bir inci gibi her hece,
Ben ise o sonsuz maviliğe aşığın.
Serpilen her zerren, karanlığa bir meydan okuma,
Gözlerimde uyanan bahar, senin eserin.
Gel, ne olur dokun artık bu yarım kalmış dokuma,
Çünkü en çok rüyalarımda hazır senin yerin.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
