Sen geldin mi
yalnız bir kadın gelmiş olmaz dünyama,
bir ülkenin sabahı da yürür ardından.

Gözlerin yeşildir,
ama yalnız baharı anlatmaz;
ekinlerin başak verdiği ovaları,
çocukların gülüşünü,
özgürlüğe inanan insanların
inatçı umudunu da taşır.

Ben Karadeniz’im sevgilim,
yüzyıllardır rüzgârlarla konuşan,
fırtınalarla sınanan.

Dalgalarım boşuna yükselmez.
Her kabarışımda
bir özlem vardır,
bir itiraz vardır,
insanın insana kurduğu duvarlara karşı.

Sen Sakarya gibi akarsın bana doğru.
Yalnız su değil,
tarihin sesi de gelir seninle.
Köprülerden geçerek,
kentlerden geçerek,
acıların ve sevinçlerin içinden geçerek.

Ve ben seni karşılarım
bir denizin bütün yüreğiyle.

Çünkü aşk,
yalnız iki kişinin birbirine bakması değildir.
Aşk bazen
karanlıkta yakılan bir lambadır,
bazen sürgünden dönen bir türkü,
bazen de yarına duyulan büyük güvendir.

Adını söylediğimde
martılar çoğalır göğümde.
Bir mavi genişler ufuk boyunca.
Dünya biraz daha yaşanır olur.

Ey sevdiğim,

Bir gün bütün ayrılıklar bitecekse
senin gözlerinde başlayacaktır bu barış.

Bir gün bütün nehirler
özgürce denizlere kavuşacaksa,
ben o günün türküsünü
şimdiden yazıyorum kalbimde.

Ve bil ki,

Ne kadar sert eserse essin rüzgârlar,
ne kadar uzak düşerse kıyılar birbirinden,

ben yine sana akacağım.

Çünkü sevda da
nehirler gibidir biraz:
Önüne dağlar çıkar,
taşlar çıkar,
karanlık vadiler çıkar.

Ama sonunda
mutlaka denize ulaşır.

Ben o denizim.

Ve bütün fırtınalarımın ortasında
adını bir bayrak gibi taşıyorum.