Ankara’dan bir rüzgâr esti,
dosyalarla,
isim listeleriyle,
telefonların ucunda dolaşan hesaplarla.

Dediler ki:
"Sakarya’da kim yürütür bu yolu?
Kim toplar yeniden safları?
Kim kurar eski günlerin gölgesini?"

Ve Sakarya sustu önce.

Sonra mahalleler konuştu,
sandık başında bekleyen eller konuştu,
afiş asan gençler,
yağmur altında bildiriler dağıtan kadınlar konuştu.

Dediler ki:

"Siyaset,
yüksek tavanlı salonlarda değil,
örgütün nabzında atar.

Siyaset,
bir delegenin cebindeki kâğıtta,
bir mahalle temsilcisinin kapı kapı yürüyüşünde,
bir sandık görevlisinin sabahın köründe açtığı okul kapısındadır."

Ankara bir denklem kurdu.
Sakarya rakam olmadı.

Ankara bir harita çizdi.
Sakarya çizginin dışına taştı.

Çünkü bazen bir şehir,
tek bir cümleyle cevap verir:

"Biz yolumuzu seçtik."

Ne bağırarak,
ne kapıları çarparak,
ne de uzun nutuklarla...

Sadece yürüyerek.

Geçmişin yükünü omzundan indirip
yarının seçimine doğru yürüyerek.

Ve en sert cevap bazen
yüzüne kapanan bir kapı değildir.

En sert cevap,
o kapının önünde
kimsenin beklememesidir.

Ankara’dan gelen ses uzaklarda kalırken,
Sakarya’nın sokaklarında
başka bir türkü dolaşıyor şimdi:

Toprağın sesine benzeyen,
örgütün sesine benzeyen,
geleceğe bakan insanların türküsü.

Ve tarih bilir

Bir şehir kararını verdiyse,
en yüksek ses değil,
en çok yürüyen kazanır.

Not: Bu şiir Nazım Hikmet’in üslubundan esinlenerek yazılmıştır ona ait değildir.