Ne yapacağımı bilmiyorum artık...
Hangi sokağa sapsam, nereye baksam o uçurum.
Her şey, iğneden ipliğe bana seni hatırlatıyor.
Gözlerin düşüyor gecenin ortasına; sanki göğsümün sol yanına sıkılan kör bir kurşun...
Bakışındaki o gizli sitem, beni her gece yeniden kurşuna diziyor.
Sonra saçların geliyor akla, parmaklarımın arasından kayıp giden o koku...
Ben bitiyorum o an, anlıyor musun? Eriyorum, sanki parça parça ölüyorum.
İçten içe kemikleri kavuran sessiz bir yangın bu...

Şimdi hangi kapıyı çalsam yüzüme kapanıyor, hangi sokağa sığınsam yabancı kalıyorum.
Adının geçmediği bir tek satır, kokunun sinmediği bir tek köşe bırakmadın geride.
Bir idam mahkumu gibi gün sayıyorum karanlıkta; ne suçum belli ne de infaz edecek celladım.
Gittiğin günden beri takvimler hep aynı uğursuz kışı gösteriyor, mevsimler bile sırtını döndü bu yorgun şehre...

İşte tam bu saatlerde, hasretin o acımasız dibine vuruyorum.
Bir sigara daha yakıyorum senden kalan boşluğa; dumanı bile senin suretini çiziyor odanın tavanına.
Çaresizlik bu olsa gerek; gitmek istersin yollar kapalı, kalmak istersin her yer yangın yeri...
Yusuf Hayaloğlu’nun o sesi yankılanıyor odada; "Hangi ayrılık var ki böyle içimi acıtsın..."
Benimki sıradan bir ayrılık da değil, kendi mahkememde kendimi asıyorum her gün.
Çok özlüyorum... Kelimelerin taşıyabileceği bir yük değil bu.
Dayanamıyorum artık bu sinsi işkenceye.
Her şeyde sen varsın ama sen yoksun.
Ben öldüm sanki ama bu cehennem yangını hala dimdik ayakta...

Aslında gitmekle bitmiyormuş hiçbir şey.
İnsan, geride kalan boşluğun bu kadar can yakacağını tahmin edemiyor.
Duvarlar üstüme geliyor, sokaklar adını fısıldıyor.
Bir insanı özlemek, onun yokluğunda boğulmak demekmiş meğer.
Gözlerinin derinliğini, saçlarının odanın köşelerine sinmiş kokusunu unutturacak tek bir ilaç yok.
Bu sözler, içimdeki o çaresiz çırpınışın kelimelere dökülmüş halidir.
Ben bittim, ben tükendim ama içimdeki bu bitimsiz hasret hala ilk günkü gibi taze ve mağrur...