6
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
47
Okunma

yokluğun eşiğinde
bıraktım ben kendimi.
ne bir iz aradım ardından,
ne geri dönmek istedim.
çünkü kaybolan ben değildi,
beni ben sanan hayaldi.
fena’nın o sessiz kuyusunda
bir ömür çözüldü.
çok derinden,
adı konulmaz bir yerden,
yeniden doğdu kalbim.
artık kendim için değil,
sende duran nefes için yaşıyorum.
bir damla iken
denize karıştım.
deniz olmadım,
ama damlalığımı da
unutup gittim.
şimdi her sabah
başka bir yüzle değil,
aynı hakikatin
başka bir tecellisiyle uyanıyorum.
ne ben geri geldim,
ne sen gittin.
arada duran perde kalktı yalnız.
anladım,
yokluk son değilmiş.
sen’de kalan şey,
asıl varlıkmış.
ve şimdi adımı sorsalar,
susarım.
çünkü bana verilen her isimden önce
o vardı.
*
Mehmet Demir
11613
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.