Oturalım iki kadeh içelim dostum,
laflarız şte,
havadan sudan konuşalım.

Bak gece ilerleyince
masaya ayrılık,
özlem,
hasret,
sevda oturtma.

Bozuşuruz sonra.

Zaten yeterince yalancıyla uğraştık,
bırak da kadehler bari
olmadığımız kadar huzurlu olduğumuza inansın.

Hayal bu ya işte...
Bizi sarhoş eden kadehler değil,
mutluymuş gibi davranmak olsun.

Bırakalım bu gece
yaralarımız kapının dışında beklesin.
Her şeyi konuşmayalım.
Bazı acılar da susmayı hak eder.

Sen bana eski günlerden bahset,
ben sana hiç gerçekleşmemiş umutlardan.
Biraz gülelim,
biraz yarım kalalım.

Çünkü bazı insanlar dönmez dostum,
bazı bekleyişler de bir ömür sürer.
Bunu ikimiz de biliyoruz.

Ne olur,
onları da şu köhne hayatımıza kurban etmeyelim.

Bırak bu gece masamızda
ne hesap olsun ne hüzün.
Sadece iki yorgun insan otursun karşılıklı.

Sabah olana kadar,
dünya bizi kırmamış gibi,
kalbimiz hâlâ inanıyormuş gibi,
birbirimize yalan değil de
biraz umut ikram edelim dostum.