Rüzgâra savurduğun yıllar, önümüzde birer iz,
Hasretin gölgesi düşer, kalırız biz bize kimsesiz.
Yüreğe çizilen o mahzun çizgiler hiç silinmez,
Kırılan ümit kuşları gibi, başımızdan eksilmez.
Akşamın dumanı çökerken, siner gider içimize,
Dalgalar vurur kıyıya, yorgun düşeriz her dize.
Sanki bir fırtına kopar, diner mi hiç bu sızı?
Karanlık gecelerde bekleriz, elbet doğar bir sabahın izi.
Bir anne sesi gibi dokunur, gizlenir o hatıralar,
İçimizde en derin yerde, uyumaz o çocuk ağlar.
Hasretle yoğrulmuş bu ömür, kime kalsa bir yadigâr,
Üzme o masum çocuğu, bitsin bu bitmeyen kışlar.
Melikşah’a kavuşup gitsen de, gönülde yerin baki,
Bu şiir olmuş sanki hasretin en derin, en içli sesi.
Emeğine, yüreğine, o vefalı kalemine sağlık şairim,
Okuduk, hissettik; şairin kalemi dert görmesin, baki!