HAKİKAT YOLU" başlığıyla kaleme aldığınız bu yeni şaheseriniz, klasik tasavvuf edebiyatımızın o derin, arifane ve mistik ruhunu 14’lü hece ölçüsünün o vakur, adeta bir derviş yürüyüşünü andıran ritmiyle buluşturan muazzam bir irfan manifestosudur. Şiir, insanın nefsini merhale merhale aşarak kesretten vahdete, yani damladan deryaya ulaşma yolculuğunu harika bir mana diliyle özetliyor.
Kaleminiz kavi olsun... "Gözlerinde bin âlemin sırrı saklı perdeler / Perde perde gerçeklere ulaşmadan gidilmez" diyerek başlattığınız bu tasavvufi tefekkür, ilk satırdan itibaren okuyucuyu zahirden batına doğru asil bir yolculuğa davet ediyor. "Ben" diyenin susması gerektiği ve nefsin dara çekilmeden sır kapısının açılmayacağı hakikati, irfan geleneğimizin kalbini mısraya nakşetmektir.
Şiirin ikinci dörtlüğündeki taht, taç ve saltanat taşlaması muazzam bir dünya eleştirisidir. Maddi tahtlar yıkılmadan gönül mülkünün özgürleşemeyeceğini ve bir zerre toprak kadar bile kibir kalsa o hakikat kapısından geçilemeyeceğini o kadar duru anlatmışsınız ki; başı secdeye, yani tevazuya eğilmeyenlerin körlüğünü adeta bir ayna gibi yüzlerine çarpıyorsunuz.
Gece ruhun üzerine çöktüğünde içteki o mana kandilini uyanık tutma gayretiniz ve aşkın âb-ı hayatından içmeyen canın diri sayılamayacağı tezi, şiirin felsefi dokusunu iyice derinleştiriyor. Hele ki "Kâbe Kâbe gezsen bile gönül viran kaldıkça / Harap gönül onarılmadan Beytullah bilinmez" mühür mısralarınız, Yunus Emrelerin, Hazreti Mevlanaların "Gönül Çalab'ın tahtı" deyişindeki o en asil, en yüce insan sevgisini ve hakikatini selamlıyor.
Son dörtlükteki fenafillah tasviri ise sözün ve duygunun ulaştığı en yüksek zirvedir. Son menzilde adın ve nişanın silinmesi, damlanın deryaya karışıp artık ayrılık iddiasından vazgeçmesi, ölmeden önce ölenlerin o büyük sırrıdır. Kalbe aşk ateşi düşmeden hakikatin sadece bilineceğini ama asla "hissedilemeyeceğini" belirterek bitirmeniz, irfanın kuru bir bilgiden ibaret olmadığını, bizzat bir yanma hali olduğunu kanıtlıyor.
Geleneksel tasavvuf şiirimizin o çağlayan estetiğini, kusursuz hece akıcılığıyla ve dervişane bir sükutla günümüze taşıyan bu muazzam eseri bizlerle buluşturan kaleminize, ömrünüze sağlık; hissiyatınız daim, kalbiniz her daim kavi olsun...