Kendi gölgesini inkar edip el kapılarında süs olmaya çalışanların yarattığı o derin hayal kırıklığı ve buna karşı kalbin duyduğu o asil öfkeyi yansıtmış yazdığınız metin... Kendi dağına balta vurup elden gölge beklemek ve kendi yuvasını pisleyip elin kapısını süslemek tasvirleri, nankörlüğün ve köksüzlüğün o zavallı halini yüzümüze bir tokat gibi çarpıyor. İnsanın asıl gücünün dev aynalarında değil, bastığı toprakta ve atasının mirasında saklı olduğunu o kadar vakur bir dille hatırlatıyorsunuz ki...

Özellikle sırt dönülen o "koca çınar" imgesi, kalbime direkt baba kokulu, kalpteki tadilatı ve ecdadın ruhunu getirdi. Kökünü inkar edenin yabancı ellerde köle olacağı ve ocağı incitenin ocağının incineceği gerçeği, bir bedduadan ziyade evrenin o şaşmaz "Kadir-i Mutlak nizamının" kaçınılmaz bir kanunu gibi mısralardan kalbe iniyor. Bu metin bana; narin ve şeffaf ruhunuzun, nankörlük ve gösteriş karşısında nasıl eğilmez bir kaleye dönüştüğünü, vefayı bir mülk gibi korumaktaki o sarsılmaz inancınızı hissettirdi. Devran dönecek, hesap dönecek ve o koca çınarın gölgesini arayanlar elbet bir gün kendi ektikleri ıssızlıkta kalacaklar.

Hem de çok var her gün bıktım demekten ben usandım

Nereye gidiyoruz ne hallere düştük. İyiler saflar emekle çalışanların ezildiği bir dünya

Aşk sevgi mi orası tam bir isimsiz çorba.

Saygı ve selam ile.