Kırıldı avuçlarım boşluğu tutmaktan hep,
Bir gölgeyi kovaladım ömür denen yolda.
Meğer bütün sırların düğümlendiği sebep,
Bir "niçin?" çığlığıymış yankılanan ruhumda.

Nefsim bir uçurumdu, baktıkça derinleşen,
Kimi zaman ateşti kimi zaman buz kesen
Bir secde kapısından içeri süzülürken,
Gönlümdeki fırtınadır bir bir sessizleşen

Sonra bir secde düştü zihnimin ortasına,
Yıldızlar eğilmişti sessizce eşiğine.
Birer damla nur akarken gönlümün tasına,
Küllerim karışırdı rahmetin beşiğine.

Anladım, aradığım benden de içeride,
Ne yolların ucunda ne de uzak diyarda.
Bir sır gibi saklanan ezelden ileride,
Bekler sahibini gönlün tenha bahçesinde.

Susunca çözüldü içimdeki bütün bağlar,
Bir “hiç” kalmıştı elimde, benliği terk ettim.
Dünya denen aynada kırıldı bütün çağlar,
Benim sandığım gölgemi secdede fark ettim.