Bilemezsin daye, hangi rüzgar attı beni bu bilinmezliğe,
Hangi sarsıntı yıktı tutunduğum bütün dalları...
Sana en son sarıldığım o günden beri,
Zaman sanki tersine aktı, ömrüm tersine döndü.
Şimdi öyle bir yerdeyim ki,
Ne bıraktığın o çocuğum ben, ne de buralara ait bir yabancı.
Aramıza sadece yollar değil, aşılamaz dağlar girdi;
Ulaşamıyorum sesine, kokuna, sıcaklığına...
Ben seni çok özledim daye, cellat gibi tepeme dikilen bu yalnızlıkta,
En çok da senin o koşulsuz, o karşılıksız sarılmanı özledim.
​
​Biliyor musun, biz artık birbirimize bile yabancıyız sanki.
Aynaya baktığımda gördüğüm bu yorgun yüzü ben bile tanıyamıyorum.
Senden uzakta, sığınacak bir gölge aradım kendime,
Ama sığındığım her saçak altı başıma yıkıldı.
İnsanlar daye... O arkamdan gülen, yüzüme dost görünen insanlar...
Beni o kadar çok yanılttılar, beni o kadar çok kırdılar ki!
İnanıp yola çıktıklarım sırtımdan vurdu,
Ekmek verdiklerim ilk fırsatta kuyumu kazdı.
Yüreğimi parça parça ettiler gözlerimin içine baka baka;
Sanki bir insanı değil de, bir düşmanı yok eder gibi acımasızdılar.
Beni bitirdiler daye, içimdeki o yaşama sevincini büsbütün yok ettiler.

​Herkes sahte miymiş daye, herkes bir maskenin arkasına mı gizlenmiş?
Ben bu yalanları, bu yapmacık yüzleri gördükçe,
Senin o hilesiz, o yalansız sevginin büyüklüğünü daha iyi anladım.
Meğer bir tek sen gerçekmişsin bu dünyada, bir tek senin şefkatin sahiymiş.
Oysa ben gittim, canımdan aziz bildiğim birine teslim ettim kalbimi.
Gözüm kapalı yürüdüm peşinden, canımı yoluna serdim.
"O yapmaz" dedim daye, "o merhemdir benim kanayan yaralarıma..."
Çok inanmıştım ona, çok güvenmiştim; sırtımı dayadığım koca bir dağ sanmıştım.
Ama o ne yaptı biliyor musun?
En fırtınalı günün ortasında, uçurumun kenarında bıraktı elimi.
Beni öyle bir yarı yolda bıraktı ki, düşüşümün yankısı hala içimde çınlıyor.
Kalleşçe vurulan bir darbe gibi, yıktı geçti bütün inancımı.
Bir yabancının yapamayacağı ne varsa, o getirdi başıma;
Beni asıl o bitirdi daye, asıl o kopardı yaşama bağlayan son bağlarımı...

​"Özlem desen bir yanda bir cehennem gibi harlanır,
Hasretiniz diğer yanda her gece sineme batar.
Ne yapacağımı, nereye gideceğimi bilmez bir haldeyim;
Çaresizliğin tam ortasında, elim kolum bağlı kalakaldım..."
​
​Gel daye... Sana o kadar çok ihtiyacım var ki, tarif edemem.
Bütün kapılar yüzüme kapandı, bütün ışıklar söndü üstüme.
Gel, tut acıyla kanayan bu yorgun ellerimden.
Tut ki yeniden alabileyim bu nefesi, tut ki ayaklarım yere basabilsin.
Bırakma beni bu karanlığın, bu vefasızlığın koynunda;
Çekip çıkar, kurtar beni daye bu dipsiz kuyulardan...
​
​Gel de şu halimi bir gör daye, gör de inanma bu ayakta duruşuma.
Ben aslında çoktan bitmişim, çoktan yok olmuşum bu kurtlar sofrasında.
Çektiğim acıları, uğradığım bu büyük zulmü sığdıracak bir defter yok.
Kahrolarak, her gün biraz daha eksilerek yaşadım herkesten uzak.
Şimdi bir harabeyim, dipsiz bir uçurumun kenarında tek başımayım.
Ne gücüm kaldı insanlarla savaşmaya, ne de dermanım var ayağa kalkmaya.
Çaresizler içinde, zincire vurulmuş gibi çırpınıp duruyorum.
Sözün özü daye; evladın gurbet elin ayazında,
Kendi sessiz çığlıklarında boğularak yavaş yavaş ölüyor...