Gidiyorsun demek, kalmadı sözün,
Yüzüme bakacak / dermanın mı var?
İçime çöküyor / bitmez hüzün,
Beni buralarda / saracak kim var?

Zaman bir nehirmiş, / sessizce akan,
Gençliği harcayıp / ömrümü yakan.
Şimdi o gözlerdir / uzaktan bakan,
Bize bu dertlerden / kalacak ne var?

Güllerim kurudu, / bağım bozuldu,
Alnıma kapkara / yazı yazıldı.
Aşkın mezarı da / kalbe kazıldı,
Artık bu dünyada / duracak ne var?

Yollar bitmek bilmez, / adımlar ağır,
Feryadım yükselir, / gökyüzü sağır.
İster lanet oku, / istersen çağır,
Gönül sarayımı / yıkacak ne var?

Gözümden dökülen / yaşlar sel oldu,
O sıcak ellerin / şimdi el oldu.
Bize kalan miras / kuru kül oldu,
Ateşi yeniden / yakacak ne var?

Kaderin cilvesi / büküyor boyun,
Bitti mi sandın sen / oynanan oyun?
Ölüm uykusuna / dalınca koyun,
Topraktan başka yar / bulacak ne var?

Güneş feryat eder, / ay bürünür yas,
Bu derin yaraya / kar etmez kıyas.
Gönül tarlasında / biçtiğim hasat,
Ömrüme dertleri / katacak ne var?

Ne bir selam gelir, / ne bir haber var,
Geniş yeryüzü de / oldu bana dar.
Sönmüş küllerimde / arasalar yar,
Beni bu ateşe / atacak ne var?

Artık vakit tamam, / söndü ışıklar,
Yorulmuş yollarda / kalmaz aşıklar.
Toprağa karıştı / bütün hıçkırıklar,
Arkamdan yasımı / tutacak kim var?...

Ufuk Güney