Evli olan insan başkasını sevemez,
Verilen o sözler kutsal bir bağdır.
Gönlünü meçhule sarıp övemez,
Sadakat dediğin yıkılmaz dağdır,
İhanet ömre kara bir çağdır.

Bir yuva kurulur bin emek ile,
O kutsal çatıda hile barınmaz.
Düşürme adını sinsi bir dile,
Gönül kapısını örten arınmaz,
Doğru yürüyen harama sarılmaz.

Gözünü haramdan sakınmak gerek,
Ahdine vefalı kullar asildir.
Aşk dediğin tek bir kalpte çarparak,
Ömrü bir yastıkta bitiren dildir,
Heves peşinde koşan solan çiçektir.

Söz kapıdan çıkar, kalbe mühürdür,
Ahde vefa sığmaz yalan hislere.
Sadık olan ruhlar her daim hürdür,
Aldanmaz yoldaki geçici sise,
Gönlünü kaptırmaz kirli bir hevese.

Aynı yolda atmış iki nefes var,
Biri diğerine can emaneti.
Mert olan insana dünya gelse dar,
Yine de düşünmez hiç ihaneti,
Yıkmaz emek ile kurulan hâneyi.

Gözün kayması da bir nevi kirdir,
Temiz tut kalbini, lekesiz kalsın.
Evlilik içinde saklanan sırdır,
Bırak bu dünyada adın pak kalsın,
Allah’ın huzurunda yüzün ak kalsın...

Ufuk Güney