Dünya malı burda kalır ey insan,
Kefenin cebi yok, bunu bilesin!
Sultan olsan bile solar o ihtişam,
Topraktan ötesi yok, bunu bilesin
Mevla’dan gayrısı yok, bunu bilesin!

Kırma hiç kimseyi, kalb-i viran etme,
Kul hakkı sırtında ağır bir yüktür.
Mazlumun ahını alıp da gitme,
Yaradan’ın adaleti her şeyden büyüktür,
Hesap günü çetin, bunu bilesin!

Güzellik geçici, gençlik bir rüzgar,
Göz açıp yumunca tükenir ömür.
Uçup gider elden o eski bahar,
Ameldir yanında kalan tek gercek
Zaman akıp gider, bunu bilesin!

Kibir tahtına çıkıp tepeden bakma,
Sen de bir damladan aciz bir kulsun
Öfkenin harıyla dünyayı yakma,
Sonunda duracak damarda ki kanın,
Misafirsin burda, bunu bilesin!

Sözünü tartarız irfan mülkünde,
Yalanla örülen saraylar yıkılır.
Hakikat parıldar kulun gönlünde,
Sorgu sual günü karşına çıkılır,
Dönüş ancak O’na dır, bunu bilesin!

Gönül gözün körse göremezsin nuru,
Akıl da bir yere kadar, bunu bilesin!
Seni helak eder o sinsi gurur,
Kibrin sonu her an zarar, bunu bilesin,
Hakikat kalbini sarar, bunu bilesin!

Dost dediğin insan dar günde belli,
İyi günde herkes yârdır yanına.
Ömür dediğin şey isterse elli,
İster yüz yıl olsun, bakmaz şanına,
Ecel bir gün çöker canına, bilesin!

Dilinden dökülen her bir kelime,
Amel defterine yazılır bir bir.
Fırsat verme sakın nefs-i zalime,
Kalbi karartan şey hasettir, kibirdir,
Son durak o karanlık kabirdir, bilesin!

Gözyaşı temizler kalbin pasını,
Tövbe kapıları açık her seher.
Tutma bu dünyanın boş tasasını,
Kaderde ne varsa onu çekersin meğer,
Rıza göstermektir tek değer, bilesin!

Sözün özü şudur: Doğruluktan şaşma,
Yalanla örülen hayatlar çöker.
Haddini bilerek sınırları aşma,
İyilik ekenler iyilik biçer,
Bu dünya bir handır, gelen de göçer,
Giden de Göçer bunu bilesin!...

Ufuk Güney