Ar damarı koptu, edep söküldü,
Sokaklar büründü garip bir hâle.
Eskiden utanan boyun büküldü,
Edepsizlik dönüştü büyük bir sele,
Kimseler aldırmaz oldu bunu kâle.

Yüzü kızarmayan insandan korkun,
Onun ne sözü mert, ne özü yardır.
Karanlık sularda kaybolmuş arkın,
İffeti korumak çetin bir kârdır,
Haya bitti ise gerisi zârdır.

Ar damarı kulun en kutsal bağı,
Çatlarsa bir kere tamiri olmaz.
Talan olur ömrün o yeşil bağı,
Haya perdesiz hiç yüzler bir gülmez,
İffeti gidenin gözyaşı dinmez.

Yüzün namusudur utanan gözler,
Kızarmak asil bir ruhun süsüdür.
Yalanı dürüstçe saklayan sözler,
Nefsin bu dünyada çirkin sesidir,
Namussuzluk ömrün en kara pisidir.

Ar damarı çatlayan topluma inat,
Namusu can bilip sarmak gerekir.
Yalan dünya verse bin türlü murat,
Doğruluk üstüne durmak gerekir,
Nefsin zincirini kırmak gerekir.

Gözün namusu var, harama bakmaz,
Elin namusu var, yetim hakkı yemez.
Mert olan kul asla yolundan sapmaz,
Korkak olan kimse Hak sözü demez,
Şerefi olmayan leke gizlemez.

Gider bu saltanat, biter bu devran,
Musalla taşında ismin okunur.
Geriye kalandır dürüstçe duran,
Temiz bir ad ancak kalbe dokunur,
O zaman ruhuna rahmet okunur.

Arı, namusu da yük sayan canlar,
Medeni olmayı soyunmak sanır.
Haya perdesini yırtan nadanlar,
Kendi çirkininden hiç mi utanır?
Yozlaşmış zihniyet buna inanır.

Edepsiz yürüyen baş tacı şimdi,
Doğruyu söyleyen dışlanır oldu.
Kutsal emanetler bilmem ki kimdi,
İffetin, namusun rengi sarardı,
Dünyanın temizce ufkunu sardı.

Adına özgürlük deyip geçtiler,
Nefsin kölesine hürdür dediler.
Zehri şerbet diye her an içtiler,
Ahlak kalesini dipten deldiler,
Göz göre göre bu hale geldiler.

Namusun erkeği kadını olmaz,
Edep hayâ her kul da bulunmaz.
Karakter yok ise Şeref barınmaz,
İffet dediğin şey candadır canda,
Satılmaz parayla hiçbir dükkanda...

Ufuk Güney