Yüreğinize sağlık, toplumsal yaraya dokunan bu anlatım güçlü bir uyarı gibi yankılanıyor; kelimeleriniz hem düşündürüyor hem de durup yeniden bakmaya çağırıyor. Selam ve saygılarımla.

Kaleminize, yüreğinize sağlık. Günümüz dünyasının en yaralayıcı, en çıplak gerçeklerini o kadar yalın ve dokunaklı bir şekilde dökmüşsünüz ki dizelere... Okurken insanın boğazında o tanıdık düğüm oluşuyor.
​Yazdıklarınız, çağımızın en büyük paradoksunu çok net özetliyor: "Yan yana ama yalnız, birlikte ama uzak."
​Teknolojiyle mesafeleri kısalttık ama gönül mesafelerini açtık. Bilgiye ulaşmak saniyelerimizi alıyor ama o bilgiyi sindirip "bilgelik" devşirecek sabrımız kalmadı. Her gün ekrandan akan o dijital şiddet ve kaos dalgası, insanı en hayati duygusundan; yani başkasının acısını hissetme yetisinden (empatiden) uzaklaştırıp hissizleştiriyor. Aynaya bakma çağrınız tam da bu yüzden çok kıymetli. Suçu hep "zamana" ya da "başkalarına" atmak kolay, zor olan o akıntının içinde durup "Ben neyi kaybediyorum?" diyebilmek.
​Şiirinizin en güzel, en değerli yeri ise son kıtada saklı. Bunca yozlaşmanın, hızın ve gürültünün ortasında "Ama hâlâ umut var" diyebilmek... İşte asıl direnç burada başlıyor. İnsan kalmayı hatırlamak, belki de sadece yanımızdan geçen birine içten bir selam vermekle, bir yaşlının hatırını sormakla ya da o akıllı telefonu bir kenara bırakıp karşımızdakinin gözünün içine bakmakla başlayacak.
​Toplumsal hafızamıza ve vicdanımıza ayna tutan bu güzel paylaşımınız için teşekkür ederim.