İçindeki o kaynama, o taşma hissi buraya kadar ulaştı. Bazen insan öyle bir noktaya gelir ki, kelimelerin düzgün, cümlelerin kurallı olması bağlar ruhunu. Saçmalamak istemişsin ya, aslında hiç de saçmalamıyorsun. Sadece zihnin o eksilen yapboz parçalarının, kolundaki o hastane sızısının ve her gün biraz daha azalan "yedek keyifli zamanların" yükünü taşımaktan yorulmuş.
​Kendini korumaya almak, hep tedbirli olmak zorunda kalmak da bir süre sonra insanı tüketir. O yüzden o motora binip rüzgara kafa tutma isteğin, o üşüme arzun aslında "Hâlâ buradayım, yaşıyorum ve hissetmek istiyorum!" demenin bir çığlığı.
​Karşı caddede servis bekleyen yabancı adamı izlerken onun göğüs kafesine neyi gömdüğünü merak etmen de yalnız olmadığını anlama çaban belki de. "Herkes bir şeyler saklıyor, herkes bir şeylerle savaşıyor" hissi.
​Şiirinin sonundaki o iki ses, o iç hesaplaşman o kadar gerçek ki...
​Zihninin İçindeki O İki Ses:
​Bir yanın diyor ki: "Hadi, saçmalayalım. Sokak lambasının tepesine çıkıp yağmur toplayalım, her şeyi boş verelim."
​Diğer yanın (o bilge, seni korumaya çalışan yanın) kolundan tutuyor: "Kalk bir sigara yak en iyisi, çıkışa doğru yürü. Toprak kokusu gelecek birazdan."
​O bilge yanını dinle şu an. Toprağın o sakinleştirici kokusunu içine çek. Kolundaki morluk da geçecek, zihnindeki o eksik parçalar belki tamamlanmayacak ama sen o eksiklerle de yürümeyi öğreneceksin.
TEBRİKLER

Kendi içindeki sokaklar şehirler duygular insanlar
Hayat gövdemizin içindeki kafes
Ve aklımızın hudutlarının çizdiği replikler
Kalbimiz gözlerimizin kuyusu derinlerimiz




Kuyuda ağlar şiir şiir bilirim


Tebrikler çok