bir gün
hayatın kapısını çaldım;
içeriden
“evde yok” dediler.
.
oysa pencerelerde
benim çocukluğum asılıydı,
ipini koparmış uçurtma gibi.

sonra
kaderin cebini karıştırdım;
.
birkaç kırık düş,
birkaç yorgun gülüş,
birkaç acı tesadüf,
bir iki avuç pişmanlık,
ve tarihi geçmiş umutlar çıktı.
.
hepsini geri bıraktım.

sonra
rüzgârın şefkat gösterdiği bir yaprağa rastladım;
.
öylece duruyordu kaldırılmda.
sanki dalından düşmemiş de
toprağın sesini dinlemek için eğilmişti.
üstüne basmadım.
ikimiz de susup sessizce yaşamı dinledik.

ölümü de gördüm bir ara,
sanıldığı kadar sevimsiz değildi;
.
yaşlı bir saatçinin yanında oturmuş,
zamanın söktüğü vidaları topluyor,
takvim yapraklarını koparıyordu.
.
bir kütüphanede,
kimsenin dönüp okumadığı hayatların
tozunu alıyor,
yarım kalmış hikâyeleri raflara diziyordu.


Tanrı’yı sormayın.
onu ne gökte buldum
ne de yerde.
.
bir kedinin başını okşayan
yalnız bir ihtiyarın yüreğinde
merhamet mayalıyor, sevgi büyütüyordu.

aşktan da bahsetmeyin.
onu ne şarkılarda buldum
ne de süslü cümlelerde.
gecenin üçünde
pencereden dışarı bakan
bir genç kızın iç çekişinde
bir anlığına duyar gibi oldum.

bir kuş geçti üzerimden,
kanat sesleri çocukluğuma benziyordu.
tutamadım.
zaten bazı şeyler tutulmak için değil,
insana geçip gitmeyi öğretmek için varlar.

o gün anladım,
insan;
yaşamak için değil,
bir iz bırakmadan
kaybolmamak için nefes alıyor.
ömür denen yolda yürümek için değil,
yürümeyi unutmamak için adım atıyor.

ve hayat,
bir kitabın
altı çizilmiş satırlarının arasında
unutulmuş kuru bir çiçekten
başka bir şey değil.
.
yağan yağmurun altında
hangi damlanın bizim gözyaşımız olduğunu
seçmeye çalışmaktan ibaret.

ve dünya,
üstüne çok fazla anlam yüklenmiş
yuvarlak bir yalnızlıktan
başka bir şey değil.
.
birbirini hiç tanımayan insanların
aynı gökyüzüne bakıp
başka hayatların hayalini kurduğu
yalancı bir akşamdan ibaret.

ve biz,
gecenin en sessiz yerinde
kendini dinleyen bir kalbin
sakladığı son sırlarız.
.
bir gün hatırlanıp
ertesi gün unutulan
hüzün yüklü hatıralarız.
.
zamanın aceleyle çevirdiği sayfalar arasında
kimsenin fark etmeden geçtiği
ince ayrıntılarız.
.

(çok da şeye gerek yok…)

*Düşünmek Yaşamın Pasını Silmektir, Karina Yayınevi, Ank, 2018.