Savaş baronlarının yarattıkları karanlıkta,
ışık bile kendine yer bulamıyor.
utanıyor güneş,
bulutların en koyu katmanına saklanıyor.

kentlerin üzerinden demir kuşlar geçiyor.
bahçelerde kiraz ağaçları küskün,
meyve yerine sanki mermi saçıyor.
yüzyıllık ağaçların kökleri toprağın altında kan içiyor.
dallarda asılı kalmış uçurtmalar
rüzgarda birer ceset gibi uçuyor.

yeryüzü,
utancından kırım kırım çatlamış bir ayna şimdi.
sokakları birer açık hava mezarlığına dönen şehirler,
kendi enkazını kucaklamış
yorgun birer anne şimdi.

acı acı sirenler çalıyor,
herkes sığınaklara kaçmış.
çoktan terk etmiş kuşlar kenti, kediler köpekler susmuş.

kırık bir plak gibi dönüyor dünya,
hep aynı acı ezgi, hep aynı nakarat, o ezginin içinde kaybolmuş notalar sessiz.
Çocuklar soracak ey insanlık,
Çocuklar sizden soracak:
Neden insanlık bu kadar?
Kör!
Sağır!
Dilsiz!