Bir çekmece karanlığında saklanır
kenarları sararmıs o eski fotoğraf
eylül rengi bir vedadan kalma
gözlerin hâlâ o siyah beyaz kağıtta
ebedi bir nöbet tutar gibi

​masada durur babadan kalma
köstekli saat
içindeki o yorgun çarklar
suskun hayat dısarıda akıp giderken amansızca
bu odada zaman
senin o kapıdan çıkıp gittiğin gün durdu

​hangi rüzgar dokunsa şimdi
perdeye paslı bir yelkovan batar kalbime
ne zaman dokunsam o durmuş
zamana
kendi içine çöker gece
ve sessizce mühürlenir içimin sızısı
simdi sen bütün kapıları kapatsan ne
yazar

o köstekli saat bizim için vuruyor hala
sen o resimdeki gözlerini kaçırsan da benden
mürekkebin kalmış bu odanın
kuytusunda

​gitmekle zamanı ileri alamıyorsun
bilesin
kırdığın o takvim yaprakları burada
duruyor
dön ve bak o durdurduğun saate
akrep de yelkovan da hala seni
bekliyor.
Bu sayfada

28 05 2026