KUYUNUN KALBİNDEKİ SIR
​Küçükken babaannemin bahçesinde derin, serin bir kuyu vardı. Biz kuzenlerle başına toplanır, nefesimizi tutar, gümüş renkli o eski kovayı karanlığa doğru salardık. Bir oyunumuz vardı kendi aramızda: "Çarpan yanar!" derdik. Kova, kuyunun o taş duvarlarına hiç çarpmadan, zedelenmeden, içindeki suyu dökmeden yukarı çıkmalıydı. Eğer bir taşa çarpıp ses çıkarırsa, oyun bozulurdu. O kovayı yukarıya pürüzsüzce, usulca çekebildiğimiz anın mutlak mutluluğu, çocukluğumun en berrak hafızasıdır.

​Yıllar geçip de dünya gürültülü bir pazar yerine dönüştüğünde anladım; meğer ben sevgiyi, o kuyunun başında, o çocuksu heyecanla öğrenmişim.

​Sevmek de tıpkı o kova gibi, bir kalbin diğer kalbin kuyusuna kendini usulca bırakmasıymış. Dünyanın sertliğine, egoların taş duvarlarına çarpmadan, incitmeden ve incinmeden tutunabilmekmiş. Hakiki sevgi; derin, serin ve dünyaya çarpmadan taşınan o saf suymuş. Çarpanın yandığı, sabredenin ise o en temiz serinliğe kavuştuğu bir gönül işçiliği...
​Bugün dönüp geriye baktığımda, kalbimdeki tüm mürekkep kesiklerine şifa olan o çocukluk neşesine şükrediyorum. Biz sevgiyi, o kuyunun serinliğinde, birbirimizin sızısına çarpmadan yürümeyi öğrenerek büyüttük.
​Teşekkür:

Bu derin kuyunun suyundan içen, kalbimin sesine ses katan, "Mürekkep Kesiği"ni günün şiiri seçerek bu yolculuğu taçlandıran tüm edebiyat dostlarıma, seçici kurula ve satırlarımda kendinden bir parça bulan her bir okura yürekten teşekkür ederim. İyi ki varsınız.
​Ayla

Ayla Kaya tarafından 9.6.2026 08:57:57 zamanında düzenlenmiştir.