Şiir yazdıran kadınlar vardır demiştin,
Bir de o şiiri kanıyla emziren kadınlar...
Sen kapıdan girince pembe topuklarımı arama artık,
Ben o eşikten geçmeyeli,
Yollar kömür karası, yollar kan revan...
​Mustafa dayının terazisi çekmemiş ya gül yaprağını,
Ben o yaprağı aldım, mektubunun üstüne koydum.
Bana ’Gül yaprağından ağır laf söylemem’ diyen adam;
Gidişinle öyle bir taş bıraktın ki bağrıma,
Kuyumcular değil, dünya gelse tartamaz bu ağırlığı.
​Şimdi iyi dinle beni;
Madem ilaç yok, madem memleket kıtlık içinde,
Sana saçlarımdan papatyalar yolluyorum zarfın içinde,
Dağlardan topladığın o pelin otunu gözyaşlarımla kaynattım,
İç ve iyileş... İyileş ki karşıma çıkabilesin.
​Bana ’Son nefeste dua okuma, şiir oku’ demiştin ya,
Sen yeter ki gözlerini kapatma o sıtmalı uykularda.
Ben sana bu yangının içinden bile baharı getiririm.
Tanrıyla kavga etme yağmur damlası saçımı kırdı diye,
Sen benim tek bir damla gözyaşım için
Kendi cennetini yakan adamsın, bilirim.
​Senin o portakal çiçeğin,
Şimdi kışın ortasında, tek başına direnen Azizen.
Mektubunu kalbimin üstünde uyutuyorum,
Sana ömrümden ömür, şiirimden nefes üflüyorum.
​Azizen..."

29 05 2026