4
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
46
Okunma
Geceye düşerken adının gölgesi,
Bir yetim yalnızlığı bıraktın ardında.
Adımlarını sildin geçtiğin yollardan,
Soruyorsun ya; sensiz iyi değilim
elbette,
Kırıldı kolum kanadım bu amansız
fırtınada.
Kaç zamandır karanlıkla uyanıyorum
sabaha,
Penceremden sızan ışık bile soğuk
artık.
Bir daha çalmayacak kapım, bilirim,
Eski güzel anlar çok geride kaldı.
Gözümden dökülen her damla şahit yorgunluğuma,
Dışarıda hayat akar, ben odamda biterim.
Avutmuyor hiçbir teselli, sarmıyor hiçbir kucak,
Devrildi umudumun direği bir vuruşta.
Çerçeveden çıkarsam da çehreni,
Gömdüm sanırken seni en derinime,
Anlatamıyorum işte bu kırık içime
Bizim için yolun sonu geldiğini...
Dönüp baksan ne kalır bu yıkıntıdan
geriye?
Kendi sessizliğinde can veren düşten
başka...
Ayla Kaya 27 08 2026
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
