Sen yüzünü benden öteye döndüğün
an;
Devrildi içimdeki o en sağlam sütun,
Yıkıldı kaç zamandır sığındığım gölge.
Bir yangın büyüdü içimin
kuytularında,
Küllerini savurdum rüzgâra.
Aklıma düşüşüyle adının,
Sustu bağrımdaki o son fırtına.
Şimdi bin bahar gelse ömrüme,
Bir daha çiçek açmaz bu toprak.

​Sen yüzünü benden öteye döndüğün
an;
Çekildi sularım, kurudu o derin nehir,
Savrulmuş yapraklar gibi dağıldım
sokaklara.
Bastığım yer yalan, tutunduğum dal kırık...
Karanlık çöktü gündüzün tam ortasına.
Şimdi bütün şehir ışıklar içinde yansa,
Benim içimdeki gece değişmez.

Oysa sen;
Bakışına ömrümü serdiğim,
Gülüşüne dünyayı sığdırdığımdın...
Söküp aldın ya kendini benden;
Lal oldu dilimdeki en güzel kelimeler,
Cümleler boynunu büktü,
Yetim kaldı defterimdeki her dize.
Şimdi binlerce şair adıma destan
yazsa,
Senden kalan o boşluk dolmaz.

Kimse bilmez içimde kopan tufanı,
Kimse anlamaz bu suskunluğun
yükünü.
Bir zamanlar cennetim olan o gözler
Şimdi ömrüme çizilmiş en derin
çizgi...
Sen gittin ya, takvimler hep o günü
gösterir;
Bütün dünya karşıma geçse de artık,
Yüreğimdeki bu kış hiç bitmez.

Ayla Kaya
04 09 2026